10 Ağustos
Pamuk Hanım iyileşti hastaneden çıktı, geldik İstanbul’a. Teyzemde kalıyoruz ve daha ilk günden “anne” ile kalmak nasıl bir şeymiş hatırlatıyor =)
Sabah sabah erkenden kalkıp, yarı gürültülü hani uyan anlamında yapılan ev işlerinin ardından kalktım.
Bir günaydının ardından “Maşallah Maşallah bakıyorum da formunuzu koruyorsunuz sabah sabah…” selamlaşması ile ayak altından kaçıp bilgisayarın başına geçtim. 1 kaç saat sonra artık kahvaltı yapmıyormusun sen uyarısı ile kahvaltı yaptıktan sonra sofradan kalkarken;
Anne: dolaba bir şey koyarken poşete koyup öyle koy..
Oğul: nasıl yani ?
Anne: dolaba koyarken işte bi poşet geçir öyle koy…
Oğul: hayır dolapta poşetsiz birşey gördün de ondan mı diyorsun?
Anne: evet patates falan yemek var tabakta…
Oğul: eee onları ben koymadım ki teyzem koymuş teyzeme söyle sen…
Anne: işte ben unutursam diye sana söylüyorum sen söyle…
Oğul: it is not my business…
Anne: ne demek o ?
Oğul: benim işim degil diyorum, dolap onun yemek onun tabak onun nasıl isterse oyle koyar banane…
Anne: …..
bence insanlar belli bir yaşa gelip evlendiklerinde uzaylılar tarafından kaçırılıyor kadınlar ayrı bir gezegene erkekler ayrı gezegene götürlüyor bazı işlemlere tabii tutuluyorlar sonra dünyaya gelip anne baba oluyorlar. yoksa bütün annelerin birbirine bu kadar benzemesi imkansız gibi.yani daha mantıklı birşey aklıma gelmiyor.Also yazıların gitgide güselleşiyor içlerinde en sevdiğim yazısı bu dediklrim bile war. bakarsın günün birinde ben bu yazarı tanıyodum derim kim bilir
Hımmm evet evet bilinmeyen bir güç anne ve babalara bu işlemi uyguluyor olabilir bencede. Teşekkür ederim ayrıca bilmiyorum o günün biri gelecek mi? =))
umarım gelir acayip hava atarım üstünden elimde seni tanıdığıma dair kanıtta war…… ya bazen kendimi umut sarıkayaya çok benzetiyorum senide komik,içten ve akıllı olan herşeye
volkan bey tesadufen gordum sayfanizi ama hakkaten yazilarin cok guzel canim …