Ablamın getirdiği ‘tuzlu’ kuru pastaları görünce aklıma geldi. Çocukken bende, annemle açtığı hamurla aynı şekilde kalp, ağaç, ev kalıpları basar sonra tepsiye dizer, üzerine yumurta sürüp fırına atardık. Tabi yemeside ayrı bir eğlence. Şimdi elimdeki araba şeklinde olan pastaya bakınca, Arda’nın ya da Kayra’nın bunu yaptığını hayal ederek yiyorum. Bence her çocuk bunu yapmalı.

Bugün aklıma şöyle bir cümle geldi; “I think London is the only city where you can see disabled pigeons” yani, Londra topal güvercin görebileceğiniz sanırım  tek şehir. Başka ne derdim burası için bilmiyorum ama ilk sıralarda sanırım bu geliyor.

Sanırım yine özlemeye başladım ben. Dalıp dalıp gidiyorum. Kafamda her zamanki gibi tonla şey. Kabullenmem lazım artık ben böyleyim işte.

Bazen…. bazen en iyisi uyumak =) Hadi iyi geceler.